Zomerserie 2025
Roger Van de Velde (1925-1970) over een mannetje en een vrouwtje

“… Mijn eerste aanschouwelijke seksuele voorlichting
heb ik gekregen van een elektricien
toen ik ongeveer twaalf jaar was.

Dat de initiatie louter toevallig gebeurde
en de man zich niet in het minst bewust was van zijn educatieve rol,
zal wel een waarborg geweest zijn
voor de betrouwbaarheid van zijn voorlichting.

Hij kwam een defect aan een stofzuiger herstellen
en terwijl hij mijn aandachtig luisterende moeder terloops wat deskundige uitleg verstrekte over de gevoelige samenhorigheid van stekker en stopcontact,
gebruikte hij daarbij onbevangen de termen “mannetje” en “vrouwtje”,
zonder zich aan mijn aanwezigheid te storen.

Het lijkt mij onwaarschijnlijk dat de plastische symboliek
in de nuchtere vaktaal van die elektricien
met een flits de vonk van kennis heeft ontstoken in de schemering van mijn jeugdig brein.
Maar toch herinner ik mij dat ik ’s avonds
in bed
intensief over dat “mannetje” en dat “vrouwtje” heb liggen nadenken.

In mijn kinderlijke verbeelding
kreeg het raadselachtige bedrijf van de liefde
wellicht voor de eerste maal een concrete gestalte…”

Uit het hoofdstuk
Inter Faeces et Urinam
boek “Kaas met Gaatjes”
(Manteau 1970)

L21

Tweemaal laureaat van de literatuurprijzen van Hilvarenbeek, winnaar van de Dr. Philippenprijs, Arkprijslaureaat 1970, heeft Roger van de Velde het verschijnen van Kaas met gaatjes inderdaad niet meer mogen beleven. Hij overleed, onder tragische omstandigheden, op 45-jarige leeftijd.

Roger van de Velde was maaglijder. De derde operatie die hij in enkele jaren tijd moest ondergaan bracht hem in aanraking met Palfium, een pijnstillend middel waarvan men pas later ervaren zou dat men eraan verslaafd kon geraken. Voor Roger van de Velde was het toen al te laat. Er volgden negen lange jaren van vallen en opstaan en steeds weer hervallen.

Die kringloop sloot zich op 30 mei 1970 op een cafeterras te Antwerpen, waar hij, na gebruik van een dosis Palfium, dood in een stoel zat. Zijn hart, zoals zijn hele gestel, onherstelbaar aangetast door het middel waarvan hij steeds grotere hoeveelheden behoefde, had de strijd moeten opgeven. (Tekst: Frans Strieleman in De Nieuwe Gazet.)