Happy, Het leven zoals het is, In Memoriam

“Ik ga je nooit vergeten, kleine meid”

7 januari 2017  

Slaap zacht, lieve meid
De wereld te groot
en jij te klein.
Het leven oneerlijk,
het kon zo niet zijn.

Ik weet het, we beleven nu dagen van verdriet, vertwijfeling en angst, panische angst.
De doden van gisteren, vandaag en morgen.
En het zal verder gaan.


ZM_BloemenNMBS


De melding “persoon op de sporen”, enkele dagen geleden.
We hadden alweer ambulances gehoord en de brandweer.
De slagbomen bleven naar beneden.
Het dorp urenlang middendoor gesneden.


Hier, in het dorp, weten we dat betekent.
Psychiatrische patiënten uit de instelling vlakbij, hebben in de loop der jaren van deze treinsporen vaak hun eindpunt gemaakt.


Ik had op kantoor de sirènes gehoord,
maar er verder niet aan teruggedacht.
Hier, langs die drukke weg, razen alle dagen ambulances en brandweerwagens voorbij.


ZM_close02Daarom was ik zo geschrokken, vanmorgen, tijdens het joggen op het lange pad naast de spoorlijn.

Verse bloemtuilen aan het einde van het draadhek,
een discreet houten kruisje

<19/02/1996>  <04/01/2015>
een sober kaartje,
een mooie foto van een prachtig meisje,
lachend,
een ietwat ongewoon klinkende voornaam.


Ik jogde verder, dat wel, plots trager.
De dramatiek van wat hier is gebeurd, laat me niet los.


Ik ben een uur later teruggekeerd.
Om te lezen wat er op het kaartje staat.
En om foto’s.
Want met dit weer zullen de bloemen snel verslensen en vergrijst de foto van de regen.


ZM_close01Op het witte kaartje lees ik:
“Slaap zacht, lieve meid
De wereld te groot
en jij te klein.
Het leven oneerlijk,
het kon zo niet zijn.”


Jouw naam staat onderaan.
Ik zal je naam hier niet noemen, kleine meid
maar ik ga je niet vergeten.
Hoe jong, hoe onbegrepen en hoe radeloos moet jij geweest zijn.
De boze wereld, ja.

ZM_GV

 

 

 

 

Gust Verwerft



10 reacties

  1. Gilberte Bracke (Gent) schreef:

    Gilberte Bracke (Gent)

    Deze woorden bewijzen weer wat een gevoelig persoon je bent, nu een half jaar later, denk
    ik dat de familie zelfs hier veel steun door voelen.

  2. Chantal Van Hoof schreef:

    Je beschrijft heel wat in dit intense gedicht, Gust Verwerft… Ook wie jij bent als mens.
    Pakkend eerbetoon aan dat mooie o zo jonge meisje.
    Nu staat haar liefelijke gezichtje ook in onze ogen gegrift en in onze ziel met de bedenking dat onze wereld zo wreed is dat het voor gevoelige mensen vaak te hard is om hier mee te draaien, zo snel, te snel…
    Laten we lief zijn voor elkaar, iedereen heeft zijn of haar bagage…
    R.I.P. Lieve Meisje.

    Chantal Van Hoof (Mechelen)

  3. Carla Christiaens schreef:

    … mijn tranen vinden weer hun weg.

    Dat ik ooit zo’n kind was, dat radeloos was (en het zo vaak probeerde)…
    Het benauwt me nu te zien als het andere kinderen overkomt.
    Vrienden? Ja vrienden op die leeftijd… je wil erbij horen , speel je spel…
    Maar diep binnenin voel je je nooit sterk of groot genoeg…
    Maar niemand die de pijn ziet of voelt…

    Carla Christiaens (Retie)

  4. Carine Mestdagh schreef:

    Kippenvel krijg ik ervan, zo treurig.

  5. Nicole Wijns schreef:

    Pakkend, arm meisje en haar naasten.

    Nicole Wijns (Herentals)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

De boeken van Gust Verwerft

Al loopt de Waarheid nog zo snel, de Onzuiverheden in de media achterhalen haar wel

"Tempus omnia revelat"
"De tijd onthult alles"