Serie 103 – R.I.P. Gaston Durnez (1929-2019) – “…onbegrijpelijke boeken en mensen”

Fragmentje
uit
Gaston Durnez
“Kleinbeeld”
Lannoo/Tielt/1973

Tegendraads



Sommige boeken weigeren zich door mij te laten lezen.
Ik heb ze gekocht zoals al de andere,
met mijn eigen geld,
ik heb ze een plaats gegeven in een kast,
een boekenkast,
die ik ook gekocht heb
en ook met mijn eigen geld.

En nu staan ze daar
en kijken van mij weg.

Toen ik ze uit de winkel haalde,
hadden ze allemaal iets dat mij aantrok.

Toen ze thuis binnenkwamen,
waren er plotseling bij die van geen liefde wilde weten.

Enkele lieten alleen maar toe dat ik hun inleiding las,
andere dat ik mijn blik over hun platen liet dwalen,
een aantal hield mij al tegen na de flaptekst.



Waarom?

Wie zal het zeggen?



Ik heb er wel iets op gevonden.
Ik laat ze gewoon een tijdje aan hun lot over,
eenzaam tussen de vele boeken die mij wél als lezer aanvaarden.

Af en toe kijk ik eens in hun richting,
uit de verte.

Voor de rest ignoreer ik hen.
Tot ze murw zijn.



Op een dag,
zoekend naar een roman waarover ik mijn vrienden heb dolgepraat
en die ik dan ook niet meer terugvind,
ontmoet ik een van die tegendraadse boeken eindelijk weer,
ergens op een hoge plank,
in een hoekje. 



Ik sla het open eer het daar zelf erg in heeft,
ik begin te lezen
en ik lees door,
staande op de stoel
of de ladder waarmee ik mij op zoektocht heb begeven.

Het is mij al gebeurd dat ik zo,
een meter boven de grond,
een boek heb uitgelezen dat ik al jaren bezat,
gelukkig om de uiteindelijke verzoening,
verwonderd dat het zo goed was
en dat het mij zo lang had afgestoten.

Boeken en mensen,
tracht dié maar te begrijpen.