De kritiek op dat meisje gaat te ver – Annelies Verlinden gaat ervoor… tot het werkt
Annelies Verlinden kan tegen kritiek maar het moet een beetje serieus blijven. Hierbij haar jammerklacht en we moeten toegeven dat ze hier op veel punten gelijk heeft. Enkele zaken die haar van het hart moeten na deze bewogen week.
- ‘De afgelopen weken werd de zware impact van het drugsgeweld in onze hoofdstad nogmaals pijnlijk duidelijk. Even kwalijk als het drugsgeweld dat onze straten treistert, zijn de beoogde politieke recuperatie in het parlement en in de media, alsook het gebrek aan ernst bij sommigen in de zoektocht naar hoe we samen veiligheid kunnen waarmaken voor de Brusselaars en de bezoekers van de Europese hoofdstad. Vanuit lichtzinnig politiek gespin en het gebrek aan oplossingsbereidheid werd gemakkelijk – én met graagte – de schuld volledig doorgeschoven naar Justitie, of nog beter, de Minister van Justitie.’
- ‘Als er iemand is die denkt dat buurtbewoners, passanten of internationale bezoekers daar een boodschap aan hebben, vergist die zich schromelijk.
Want Justitie neemt zijn verantwoordelijkheid. En ook ik neem mijn opdracht zeer ter harte. We investeerden in meer mensen bij Justitie, we versterken het apparaat om het crimineel verdienmodel te breken, er worden ongeziene aantallen onderzoeksuren geïnvesteerd in de opsporing van de criminelen, we creëerden meer gevangeniscapaciteit, we bewaken onze gevangenissen beter en beschermen magistraten en gevangenispersoneel, en we verstrengden de straffen voor bendeleiders. Om maar enkele dingen te noemen.’ - ‘Ik laat de roepers dus maar doen wat ze kennelijk het liefst doen: roepen. Ondertussen houd ik me bezig met beleid en bestuur, en met werken aan oplossingen die er echt toe doen. Geen slogans, geen simplistische karikaturen. En ondanks onze grote inspanningen weet elke realist dat enkel inzetten op justitie wel de symptomen, maar niet de voedingsbodem aanpakt. De veel fundamentelere vraag is hoe we de wortel van criminaliteit aanpakken’.
- ‘Elke grootstad komt met uitdagingen. Maar waar partijen bij sociale huisvesting uitgaan van cliëntelisme, de drugsdealer liever afschermen van de camera dan terechtwijzen, gebrek aan huisvesting of integratie onder de mat vegen, of spijbelen en vroegtijdige schoolverlaters laten ronddolen, moeten we niet verrast zijn van de veiligheidsuitdagingen waarmee Brusselaars, pendelaars en de vele bedrijven en instellingen vandaag worden geconfronteerd.’
- ‘En meer nog, de verantwoordelijkheid stopt niet bij de politiek. Ook individuele keuzes hebben gevolgen. Wie cocaïne koopt voor een avond plezier, financiert een criminele keten. En ook ouders dragen de verantwoordelijkheid om te weten waar hun kinderen uithangen en met wie. We kunnen niet van de overheid verwachten dat ze oplost wat we als samenleving eerst zomaar laten gebeuren.’
‘Ik gooi de handdoek niet’
- >li>‘Er zijn oplossingen mogelijk. Ik weiger de handdoek in de ring te gooien. Bij Justitie werken we onverdroten voort. Niet omdat het gemakkelijk is, of omdat dankbaarheid ons deel is, maar omdat we wakker liggen van hoe het morgen beter kan worden. Niet elke strijd levert meteen zichtbaar resultaat op. Niet elke investeringsbeslissing brengt onmiddellijk merkbare verandering. Maar deze week was een week van resultaten.’
- ‘Zo was er, naast de inwerkingtreding van het nieuw Strafwetboek dat de vertaling is van een modern strafrecht, de opening van de nieuwe gevangenis in Antwerpen. Een plaats waar cipiers veilig en met beroepseer hun werk kunnen doen. Waar gedetineerden in waardige omstandigheden hun straf uitzitten én verantwoordelijkheid nemen voor hun gedrag. Waar veiligheid en menselijkheid elkaar de hand kunnen reiken.’
- ‘Meer is nodig. We zullen nog bouwen. Aan sterker beveiligde cellen waar criminelen hun handel niet vanuit de gevangenis kunnen voortzetten. Aan de juiste infrastructuur voor wie zich voorbereidt op een terugkeer naar de samenleving. En aan het vertrouwen dat wie de wet overtreedt, daar ook de gevolgen van ondervindt.
Wie zoekt naar oplossingen, kan op mij rekenen. Wij werken tot het werkt.’
BXL – vrijdagnamiddag 4 september 2026
