Happy Hour, Vlaamse schrijvers

Serie – LIT 61 – Willem Elsschot (1937) – En dan stond hij besluiteloos midden in haar keuken”

4 augustus 2019  




Pensioen,
Uitgegeven in 1937,
is één van de laatste werken
van Willem Elsschot (1882-1960).

Misschien het minst gelezen
of het minst gekend, wat jammer is.

Het snijdend verhaal van een deftig ouder wordend Antwerps koppel, bekeken vanuit de ogen van de vele kinderen.
En de last die ze veroorzaken in diezelfde ogen.



Een fragmentje:

Vader (82, gv) is dan als rentenier een nieuw leven begonnen.
Maar dat is hem niet meegevallen.

Later opstaan zou al iets zijn geweest, 
maar moeder staat niet later op 
en hij is er de man niet naar om te blijven liggen 
als zijn oude gezellin haar dagtaak begint. 

Hij had nooit geweten hoe lang een dag duren kan. 

De eerste weken heeft hij 
bij de leden van de Grote Raad 
alles vertimmerd, 
maar spoedig was nergens nog enig werk voorhanden. 

En om daar zo maar te zitten, 
terwijl zijn schoondochter veegt of boodschappen doet, 
dat kon hij thuis even goed.

Hij probeerde moeder te helpen, 
maar die deed alles liever zelf. 

Water pompen werd hem toegestaan, 
want dat vermoeide haar, 
maar daarmede kon hij zijn dag niet vullen. 

Zij hield er niet eens aan dat hij mee naar ’t kerkhof ging, 
want dat graf is het hare. 

Zij hadden samen kunnen wandelen, 
als twee renteniers, 
maar vroeger mocht zij niet met hem mee 
en nu wilde ze niet meer. 

En zo stond hij dan dikwijls besluiteloos 
midden in haar keuken 
zodat zij duwen moest om door te kunnen. 

O verveling, voorbode der radeloosheid.

Eindelijk kwam redding 
in de vorm van iets dat boven in zijn borst zat. 
Niet hier, maar dààr. 

En niets te voelen 
noch te zien. 

Hij was lichtelijk hees 
en kon moeilijk slikken, 
dat was alles. 

En na zes maanden ging hij liggen. 

De dokter zei dat het kanker aan de slokdarm was. 

Hij had te veel opgekropt zei de Grote Raad. 

Maar 
de zuster van mijn vrouw 
sprak die kanker in haar brieven uit Parijs 
met beslistheid tegen. 

En toen is zij overgekomen als een wervelstorm, 
heeft een witte voorschoot aangebonden 
als een echte verpleegster, 
water gekookt, 
Franse kruiden doen trekken, 
echels gezet, 
zijn bed omgekeerd 
en dan teruggeplaatst zoals het stond. 

En nauwelijks was zij vertrokken of hij stierf, 
terwijl moeder 
en de twee aanwezige raadsleden 
even tot aan de straatdeur waren gegaan.


Meer info


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

De boeken van Gust Verwerft

Al loopt de Waarheid nog zo snel, de Onzuiverheden in de media achterhalen haar wel

"Tempus omnia revelat"
"De tijd onthult alles"