De woelige Caroline Dechaine (49) heeft haar Robert ‘Bob’ De Tremerie (64) met 16 messteken laten doodbloeden en had het vooraf aangekondigd. Zo staat het op papier. Een eenvoudig zaak? Nee, Caroline komt met de gebroeders Souidi als verdedigers en dan is het allemaal niet meer zo zeker wat er in het dikke dossier staat.
De tragische levensloop van de lesbische Caroline dampt uit de lijvige akte van beschuldiging waarvan de glasheldere voorlezing door aanklager Mario Wijns uren en uren duurde, wat hier en daar een hongerklop veroorzaakte bij tientallen studenten die verplicht moeten komen luisteren.
De akte te lang? Nee, want ze werd traag, duidelijk en integraal voorgelezen en alle vraagtekens werden uitgegomd. De pleidooien zouden meteen kunnen beginnen want de volgende dagen zal er niets meer volgen dat we nog niet weten.
Een beetje zielig. Negen vrouwen en mannen, de ene verkleed in polies, de andere in burger, die allemaal hun best doen om in die ene, versleten microfoon te proberen uit te leggen wat ze hebben gedaan tijdens het zogeheten tactisch onderzoek in deze moordzaak, met Caroline Dechaine als messensteker en pseudo-garagist Robert De Tremerie als vers lijk.
De link tussen beiden blijft onduidelijk. Hoe zijn die twee in godsnaam ooit in contact met elkaar gekomen?
We hebben er bij lange na niet alles van begrepen, misschien nog het meest omdat op de slides foto’s te zien zijn met een hoog ‘nonkel Jef-gehalte’, en hoe kleiner, hoe liever. Stel je voor: foto’s van een wedersamenstelling in een bos, mét bomen waarvan de schaduwen op de foto’s traliehekken lijken te vormen. Nergens werden foto’s gezien die met een flits werden opgenomen en er was geen gebruik van groothoeklenzen, zodat het gissen blijft naar precieze afmetingen en wat waar staat of ligt.
Hoewel ik beter weet, bleef bij mij de indruk dat de helaas nu dode Robert De Tremerie in het Paleis van Versailles woonde en niet in een uitgeleefd chalet met bakstenen aanbouwsels.
De makers van de foto’s hebben hun best gedaan, maar zonder middelen behaal je in de criminologie moeilijk resultaten.
Voor het overige heb ik minder dan de helft verstaan van wat hier al werd gezegd. Waarom praten mensen toch zo snel en binnensmonds?
Alleen de beschuldigde zelf en aanklager Mario Wijns hebben geen microfoon nodig en blijven toch verstaanbaar.
Annelies, bid voor ons, leid ons niet in bekoring en geef ons meer mensen zoals Mario.
Dit is hier een Wablief-proces van het ergste soort. Iedereen vraagt hier ‘Wablief” aan iedereen: getuigen aan advocaten, advocaten aan getuigen, zelfs getuigen aan de voorzitter want ofwel geraken diens batterijen leeg ofwel mankeert zijn stem ofwel is het iets anders. Vandaag kregen we spek met eieren. De lieve onderzoeksrechter uit Turnhout, de straffe madammen van het Nationaal Instituut voor Vanalles, de buren uit de legale of illegale chalets uit Herselt, one night stands en de Spaanse biologische moeder-met-de-hoge-stem die alleen goede dingen zegt over de dochter die ze als kind afstond maar zestien jaar later weer aan de schoolpoort ging opzoeken en hierdoor een revolte ontketende.
Na de obligate nummertjes van de gebruikelijke doses psychi en psycho, zouden we moeten geloven dat Caroline – al bij al – een normale vrouw was, slimmer dan je zou denken, bijwijlen seksueel gulzig en dwingend en geregeld in een roes van vloeibaar exact wat haar tot excessen dreef.
Vervolgens – en na een bekertje koffie ons aangeboden door het befaamde Huis Souidi, huis van vertrouwen en eerlijk volksamusement – konden we ons auditief te goed doen aan de ranke en slimme Griet Cloet van de alom gekende, zelfs ietwat gevreesde politiezone Zuiderkempen.
Griet had een stapel slides meegebracht om voor te lezen tijdens haar reportage over de moraliteit van zowel de dode Robert als van de springlevende Caroline.
Hoewel de voorzitter vroeg om haar lezing in te korten want dat de getuigen het straks zelf kunnen komen zeggen, raasde de sneltrein van Griet verder tot ze werd tegengehouden toen ze zowaar aan het financieel onderzoek wou beginnen van deze twee personen die officieel nooit een cent hebben bezeten.
We hebben nu nog een staalkaart te goed van de mannen én vrouwen die intiem zijn geweest met Caroline, sommigen zelfs gedurende jaren. Nu dus het moment om te informeren naar de technische kanten en frequenties van deze liefdesspelen, onder eed. Anders zullen we nooit de waarheid in dit dossier kennen. Uiteraard geen toeval dat er zo veel getuigen zich op de griffie afmelden.
Laaghangende wolken vol mythomanie met af en toe brede opklaringen. Dat is de weersgesteldheid op dit proces. Alles is de schuld van de strenge opvoeding die twee adoptiekinderen zouden gekregen hebben van de kranige en beginselvaste Jeanine uit Kontich, ondertussen 85 jaar en slecht te been, minder goed van zien en horen maar met nog een scherpe geest.
Zij is het die de tweeling Caroline en Abigaile van bij de geboorte opving nadat hun piepjonge Spaanse moeder haar kinderen bij de geboorte had afgestaan. Ze wilde er meisjes van maken om fier van te zijn: geen ellebogen op tafel, vioollessen, paardrijden, enz… Af en toe kregen ze slaag, zoals dat toen tijdens de opvoeding gebruikelijk was.
Nu moet de deftige oude Jeanine (85) het meemaken dat ze, voor de eerste keer dat ze een voet in een gerechtsgebouw zet, als getuige de volle laag krijgt en aangeduid wordt als oorzaak van alle mankementen van Caroline die hier terechtstaat voor moord, van de zelfmoord van de drugsverslaafde Abigaile en voor de complexen van de twee kinderen van Abigaile die door dezelfde Jeanine werden opgevoed.
Tante Annette (78) bevestigt wat haar zus Jeanine (85) eerder al getuigde. De adoptieftweeling was welkom vanaf hun geboorte en de familie had er het beste mee voor. De meisjes hadden gaandeweg wel veel fantasie en hun puberteit werd verstoord door het plotse verschijnen van hun biologische moeder aan de schoolpoort met de melding dat zij hun moeder was. Tante heeft veel op hen ingepraat, maar tevergeefs. Ze telefoneert nog met Caroline en bezoekt haar in de gevangenis. ‘Daar praten we alleen over het geestelijk welzijn van Caroline en niet over andere mensen.’
Naar goede gewoonte trachtte voorzitter Thys nog ultiem de bizarre getuigenissen en vaststellingen tot een logische chronologie te herleiden met de vraag ‘Vertel nu eens wat gij die hele laatste dag gedaan hebt. Robert was al van ’s morgens weg en kwam ’s avonds laat terug. Gij hadt alle kans om te vertrekken en toch hebt ge hem in het donker opgewacht, met een verrekijker, en een mes in uw zak…’
Haar antwoord geraakte niet van de grond door leugens en verzinsels. Hoe kunnen haar advocaten nu nog pleiten over bedreiging, paniek, uitlokking of wat dan ook?
Komt daarbij dat in de loop van de dag een deel van de ex-liefjes – zowel mannen als vrouwen – passeerden om te getuigen over de helse jaren die ze met Caroline hebben meegemaakt en – nog het meest – haar wreedheid tegenover dieren.
Dat zou hier wel eens kunnen uitdraaien op levenslang prison.
Aan een dik uur had hij genoeg. Aanklager Mario Wijns overtuigt iedereen met zijn lichaamstaal, klare uitspraak, tot in de gang verstaanbaar voor iedereen. Deze man kan even goed een vol Sportpaleis toespreken en tot grootse daden opjagen. Geef zo iemand een politieke partij en ze zal de verkiezingen winnen.
Onvergetelijke finale: défilé vrouwen die zich door Caroline lieten domineren, sommigen jarenlang en met plezier. Vandaag, tijdens de finale, zitten ze opnieuw in de zaal, ademloos te luisteren
Slachtoffer was stille, vriendelijke man die vaak in gevangenis zat, mogen we weten waarom? Krijgen we op slotdag eindelijk iets te horen over diefstallen van honden?
Mank gedrag van Caroline is de schuld van strenge adoptiemoeder? Dat is te gemakkelijk
Burgerlijke partij: ‘Caroline moet voorgoed weg uit de samenleving’
Aanklager leidde deze kamp met grote voorsprong op punten, verdediging kon nog alleen winnen met knock-out
De verdediging heeft een hele boek speelkaarten redelijke twijfel’ meegebracht en die speelt geduldig uit, urenlang.
