Cursief Bekeken

Corona Corner 10 – Op de loop voor de dood

28 maart 2020  

Ja, ja, het is beter.
Dank u!


Wat zich eind januari aanmeldde als een banale griep
– die naderhand minder banaal bleek
en tot hoogst vervelende toestanden leidde,
want bacterieel en niet viraal –
lijkt bedwongen.

Blijven nog twee van de zeven medicijnen,
de raad niet te snel te willen herstellen
en genoeg te ontspannen en te slapen.

Wat eerder nooit lukte
en nu evenmin zal lukken.

Ik jog opnieuw,
in het natuurgebied vlakbij,
tussen te veel honden
en mensen die opzij gaan
als ze me in hun richting zien strompelen.

Nee, vlot joggen rond de 10 km/uur:
zo ver zijn we alsnog niet.
Ik twijfel of dat ooit weer kan
maar vind dat niet erg.

Juist geteld vijf weken geleden was ik eventjes in het ziekenhuis,
in gotbetert een rolstoel,
want die griep had voor algehele verzwakking
en kortsluiting in mijn benen gezorgd.
Plus andere narigheden.

Een geruststelling: de longen waren perfect.
Stonden daarover zelfs lovende woorden,
onderaan,
bij opmerkingen.

En zo zijn we dan begonnen aan wat tegenwoordig revalidatie wordt genoemd.

Grote borden havermoutpap,
groenten,
vlees,
vis,
fruit
en veel drinken.

Het internet
en het werken op de computer
wordt elke dag minder ingewikkeld.
We beheersen opnieuw alle toetsen en apps.

En dan, het joggen,
al tientallen jaren mijn waardemeter.

’s Avonds in het donker begonnen met enkele passen,
daarna enkele tientallen meter.

De eerste keer,
na twee weken,
traag een volle kilometer gehaald.
Ik werd er emotioneel van.

Dag na dag iets verder,
en minder traag dan de vorige dag.

Als het ietwat meevalt,
kan het opnieuw 5 km en méér worden.

En sneller.
Zoals vroeger,
toen ik nog niet in panne was gevallen.

Het zijn nu rare tijden.
Joggend voel ik me in de ogen van de mensen een misdadiger,
iemand die de spelregels van de ophokking niet naleeft.

Af en toe dwars ik andere joggers (m/v).
We kennen of herkennen mekaar.
Een haastige groet.

Joggend herinner ik me een boek van Gust Van Brussel (1924-2015).
Hij beschreef joggende mensen als ongeruste wezens,
op de vlucht voor de dood,
zoals de tuinman die vlucht naar Ispahaan.

Veertig jaar geleden vond ik dat krasse taal.

Vandaag weet ik dat deze Gust gelijk had.
Hij deed geen enkele sport en is 91 jaar geworden.

gv/zo/22/03/2020


Meer info


6 reacties

  1. Karel Lemmens schreef:

    Karel Lemmens (Brasschaat)

    Ik wist niets af van je ziekte, Gust.
    Ik voel me wat beschaamd want dat hoorde ik toch te weten.
    Was wel even met vakantie in de loop van februari, maar toch….
    Ben alvast gerust gesteld dat het de goeie kant opgaat!
    Houden zo.
    Mannen als gij hebben we nodig in deze bizarre tijden!

  2. Mireille Broeckaert schreef:

    Reactie Mireille Broekaert (Zottegem)

    Eindelijk positief nieuws.
    Je bent goed op weg , doe zo verder !

  3. Stan Lauryssens schreef:

    Stan Lauryssens reageert:

    Knap geschreven, Gust!

  4. Francine Slootmans schreef:

    Francine Slootmans (Kasterlee)

    De aanhouder wint….
    en de doorzetters ook. ?
    Genieten maar Gust..

  5. Anny De Cock schreef:

    Reactie Anny De Cock uit Tremelo:

    Goed bezig man,
    maar toch voorzichtig opbouwen hoor.
    Ik wil geen bemoeial zijn, maar ik spreek uit ondervinding.
    Vlug beter!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

De boeken van Gust Verwerft

Al loopt de Waarheid nog zo snel, de Onzuiverheden in de media achterhalen haar wel

"Tempus omnia revelat"
"De tijd onthult alles"