Assisen, Justitie1

RIP Martial Lancaster (1941-2020)Adieu Martial, je t’aimais bien, tu sais

24 juni 2020  


Martial “Marcel” Lancaster (79) is overleden,
hij is zelfs al begraven,
in Sint-Jans Molenbeek.
Zo snel gaat dat.
De longen, maar geen corona.

De naam van deze advocaat klonk als een klok in de periode 1975-1995,
de hoogdagen van het Hof van Assisen in Bruxelles,
want het was altijd in het Frans te doen.

Martial Lancaster haalde gemakkelijk ruim honderd processen.
Het hadden er veel meer kunnen zijn, om redenen die ingewijden zich goed herinneren.


Het was in de periode dat ik de meeste van die assisenprocessen in Brussel volgde.
Soms drie tegelijk want in dat
– toen nog niet bouwvallige –
justitiepaleis waren er altijd zalen beschikbaar en dossiers in overvloed.

Het internet bestond nog niet.
De meeste advocaten konden zelfs niet typen op een schrijfmachine.



Ze waren de eersten, in kleur

Ik hoorde Martial graag bezig, meestal samen in toga met Jean-Pol Dumont.

Jean-Pol was zijn kompaan, ondertussen en even helaas al overleden, tragisch zelfs.

Twee Brusselaars die geen Nederlands kenden of wilden kenden
maar niet fanatiek waren.


In die tijd was er het nieuwe weekblad Blik dat veel aandacht had voor de processen voor het Hof van Assisen
en uitpakte met grote kleurenfoto’s
en eindelijk aandacht had voor de namen en gezichten van advocaten en magistraten.


Martial en Jean-Pol waren vooral geïnteresseerd in de kleurenfoto’s en de grote titels met hun naam erin.

Beide pleiters hadden een uitgesproken politieke voorkeur.
Jean-Pol heeft lang een politiek mandaat bekleed.



Assisen Leuven moest nog worden uitgevonden

Er viel in die periode veel te beleven in dat justitiepaleis.

Nederlandstalige assisenprocessen waren in overvloed.

Ik heb er Marcel Verbelen weten debuteren.

Jef Vermassen en Piet Van Eeckhaut probeerden tevergeefs greep te krijgen op de hoofdstedelijke volksjury.
Van de splitsing Vlaams-Brabant en Brabant-Wallon was zelfs geen sprake.
Assisen Leuven-met-alle-miserie bestond nog niet.
Assises Nivelles evenmin.


Ik hoorde Martial en Jean-Pol graag bezig,
in hun speciaal Brussels-Frans,
overgoten met sarcastische opmerkingen.


Martial en Jean-Pol,
ze durfden alles,
ze verdedigden de grootste schoften
en zelfs overtuigend bewijsmateriaal
kon hen er niet van weerhouden
de vrijspraak te pleiten
of minstens te beweren dat het onderzoek archi-slecht was gevoerd.

Hun Beulemansiaanse monologen brachten ze met een uitgestreken gezicht,
soms volhoudend dat de aarde plat is.



Van het ene Frans naar het andere Frans

Om van de Franse taal te genieten,
moest je die jaren in het Brussels justitiepaleis zijn.

Behalve het Marollen-Frans van Martial en Jean-Pol
was er het hoogdravende, grammaticaal moeilijke academische Frans
zoals dat bijvoorbeeld voorgedragen werd door
Fernande Motte-De Raedt,
Guy François,
José Vander Veeren,
Eric Vergauwen
en Daniël Spreutels
met overvloedig gebruik van de subjonctif en de passé simple.

Inhoudelijk stelden deze pleidooien niet veel voor
en in Vlaanderen zou het vijfmaal korter gekund hebben.


Ik bleef ernaar luisteren, als waren het symfonieën.


In de wandelgangen kon je hen horen zeggen dat ze zelf niet in hun verhaal geloofden
maar ze maakten er wedstrijden in welsprekendheid van.


Tussen de klassieke traditiepleiters
en de volkse pleiters situeren we de Brusselés met de nasale klank Carine Couquelet,
het jonge meisje Nathalie Buisseret
en de onvermoeibare Didier De Quévy à rato van 15 processen per jaar, minstens.
Ik mag hem zeker niet vergeten.

Ze pleiten vandaag nog altijd en ze hebben nog al hun tanden en haren.


Met de nodige Brusselse zwans

Alsof het gisteren was.

Met Martial en Jean-Pol heb ik geregeld aan een cafétafel,
zelf eettafel gezeten
en hun vertellingen aanhoord,
overladen met dat soort humor waarop zij een patent hadden.
Zwans in het Frans.

Grote verheven gedachten of gedegen principes kwamen daar niet aan te pas.
Het was hun broodwinning, dat volstaat.

Zo verdedigde Martial met volle kracht Madani Bouhouche
en zorgde Jean-Pol voor een stunt door het proces Systermans tweemaal door het Hof van Cassatie te laten vernietigen.

Eenmaal omdat de deuren van de assisenzaal gesloten waren
en omdat een assisenproces te allen tijde letterlijk met open deuren moet gehouden worden.



Er is komen, er is gaan

Wie met het zwaard vecht, zal met het zwaard sterven.

Jezus zegt dat tegen een van zijn apostelen als die hem met het zwaard wil verdedigen bij zijn arrestatie,
om dat juridische begrip hier te gebruiken.

Zowel Jean-Pol als Martial hebben met het zwaard gevochten
en ze zijn met het zwaard gestorven.

Er liepen stilaan meer klachten tegen hen,
over alles en nog wat.

Totdat ze geen advocaat meer mochten zijn en ze financieel gekraakt waren.

Troost dat Martial, zoals dat heet, vorige zaterdag in zijn slaap overleden is.


Deze Brusselse jaren waren de mooiste uit mijn assisenparcours.

Dank Martial, dank Jean-Pol


BXL/maandag 22 juni 2020


Memories Gust Verwerft



1 reactie

  1. Fernand Keuleneer schreef:

    Advocaat Fernand Keuleneer (Brussel)

    Mooie tekst, Gust.
    Hij neemt waarschijnlijk heel wat geheimen over de loden jaren 80 mee in zijn graf.
    Zoals “Jean-Pol”…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

De boeken van Gust Verwerft

Al loopt de Waarheid nog zo snel, de Onzuiverheden in de media achterhalen haar wel

"Tempus omnia revelat"
"De tijd onthult alles"