SERIE - Onze Vlaamse Schrijvers

Serie – Guido Gezelle (in 1860) – “Sneeuw, fijn gevijlsel van krystaal…”

25 januari 2019  

o Kinders van de locht,
gesneeuwde blommigheden;
o sterrenpulver, fijn
gevijlsel van krystaal;
zoo teêr dat,
schaars gelijfd,
gij weg zijt en verleden,
zoohaast ik,
waar gij valt,
u volge en adem haal
te roekeloos!

Winterdonst,
die zichtbaar zijt in ‘t spelen
der zonnekrachten,
niets en evenaart u hier,
‘t en zij … ‘k moet hooger op,
zal ik een beeld u stelen,
‘k moet door de wolken heen,
tot in den hemel schier!

Guido Gezelle (1830-1899)



• Guido Gezelle,
de priesterdichter uit Brugge,
ving de sneeuwvlokken op zijn donkere soutane
en raakte in pure verrukking over zóveel schoons.

“Winter-muggen” noemde hij ze,
en “kinders van de lucht”,
“sterrenpulver”,
“kristalvijlsel”,
“winterdonst”.

De “gesneeuwde blommigheden”
die hij met ingehouden adem probeerde te bekijken,
boeiden hem evenzeer als het bloeien van een madeliefje
of het gescharrel van een watertorretje boven het oppervlak van een sloot.

[Eilanden-Nieuws, 1967]


Meer info


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

De boeken van Gust Verwerft

Al loopt de Waarheid nog zo snel, de Onzuiverheden in de media achterhalen haar wel

"Tempus omnia revelat"
"De tijd onthult alles"