Cursief Bekeken, Happy

Coronaatjes (10)Dat ene kleine hartje (reacties)

13 november 2020  

Het is nu dagen,
nee weken,
dat ik het schrijven van dit briefje uitstel.

Het was wachten op beter nieuws
in donkere tijden van corona,
een kwaal die 24/24
in de media met ongekende gretigheid wordt beschreven,
alle akelige details erbij.


Er is geen beter nieuws.
Dus schrijven we het stukje dat we liever nooit zouden schrijven.

Dat gaat dus weer maanden duren?
Als dat allemaal waar is, dan zijn we het Laatste Oordeel nabij.

Dan gaat de taaiste mens treuren over alle goede dingen die voorgoed voorbij zijn
zoals bij een sterfgeval
en piekeren over het schamele dat in de plaats komt,
zo lang het leven nog duurt.



Leven zonder stem

We zijn op korte tijd zo veel verloren en zo overwacht.

Toen ik enkele dagen geleden door een krant geïnterviewd werd,
aan de telefoon,
herkende ik mijn eigen stem niet meer.

En hoe moeizaam ik in praatmodus geraak.
Het besef dat ge
sinds de lockdown midden maart
nauwelijks meer dan enkele zinnen luidop hebt gesproken.

Een twintigtal causerieën werden verplaatst
naar een later die er allicht nooit meer komt.

Digitale gesprekken zijn er nog,
meer dan tevoren,
we knippen geen draden door,
maar dat laat zelden een goed gevoel na.
Het is namaak.



De stille angst

Ik zie ons Viertal nog nauwelijks,
als ze komen, blijven ze dubbel ver weg,
al maanden maakt knuffelen hen bang,
nooit geraken ze los uit de bange gedachte dat ze ons zouden besmetten.

En dat zouden ze zichzelf nooit vergeven,
zo lees ik geregeld op mijn scherm.

Nee, we zijn niet ziek,
nog niet,
maar we schijnen tot de risicogroep te behoren die,
letterlijk,
ten dode is opgeschreven.



Het andere gewoon

Als het Kwaad ooit zou bedwongen worden
en over een jaar of zo,
grootouders hun kleinkinderen opnieuw mogen en durven aanraken,
zullen het dan vreemden voor mekaar geworden zijn?
Want op die leeftijd worden tieners grote mensen.
En grote mensen worden terug kinds, voordat ge het in de gaten hebt.

We zullen dan,
jong en oud,
tegenover mekaar gewoon doen,
maar het zal een ander gewoon zijn.

Een beklemmende gedachte
die het gelukshormoon dopamine vernietigt en het lichaam verzwakt.
Totdat er geen weerstand meer is tegen de onzichtbare laffe vijand.



Als hartjes breken

Ik weet het wel,
ons Viertal is ons niet vergeten.

Het zijn geen knuffelaars.
Maar hun korte berichtjes zijn gemeend.
Ze voelen wat wij voelen.

Zoals vanmiddag,
dat instagrammetje,
met dat ene hartje,
dat ene fotootje
en dat ene zinnetje:
“ik mis jullie”.


Zondag/1/november 2020


 

 

Vorige Coronaatjes

 

 




8 reacties

  1. Nelly Lievens schreef:

    Nelly Lievens (Welle)

    Zo herkenbaar ,Gust!
    Geschreven zoals het is.
    Sterkte.

  2. Pascale De Block schreef:

    Pascale De Block (Lokeren)

    Heel mooi verwoord, Gust
    Het maakt me stil.
    Hou vol.
    Dat virus gaat weg zoals het gekomen is.
    Hopelijk duurt het niet te lang meer!
    Knuffel 😘

  3. An schreef:

    An Tessuer (Nijlen)

    Gust, ik begreep je niet aanvankelijk.
    Dat je niet meer vertrouwde in een goede afloop.
    Dat je niet geduldig afwachtte op beterschap.
    Dat je niet rekende op een terugkeer naar het oude vertrouwde.

    Stilaan leerde ik hoe erg je de kleinkinderen mist,
    de causerieën
    en vooral … dat gekraakte takken niet meer recht groeien.

    Ik zie het nu ook:
    wat fluks zou overwaaien duurt lang, veel langer dan verwacht.
    Ineens heb je mensen meer dan een half jaar niet gezien.
    Dat weegt.

    Stilaan bekruipt mij ook dat gevoel.
    Gemiste momenten samen die niet meer in te halen zijn.

    Veel warmte, veel liefs en veel sterkte.
    An

  4. Nadine Van Battel schreef:

    Nadine Van Battel (Mechelen)

    Echt mooi geschreven.

  5. Gilberte Bracke schreef:

    Gilberte Bracke (St-Amandsberg)

    Zoals veel mensen dit meemaken en aanvoelen,
    kan niemand het beter beschrijven dan Gust
    en beseffen we,
    het geluk om nu te leven,
    want in de tijd van ons ouders en grootouders
    was er geen mogelijkheid van berichtjes, skypen of foto’s te zenden
    en deze gevoelige belevenissen van Gust te lezen.

  6. Gilberte Bracke schreef:

    Gilberte Bracke (St-Amandsberg)

    Doordat heel veel mensen dit ook zo meemaken en aanvoelen,
    het niemand beter kan beschrijven dan Gust
    en we de mogelijkheid hebben dat te delen,
    beseffen we dat we toch nog een geluk hebben in deze tijd te leven.

    Onze ouders en grootouders konden zonder computer geen berichtjes en foto’s ontvangen van hun nakomelingen
    en konden we dit gevoelig artikel niet mee beleven.

  7. Tom Hoorens schreef:

    Tom Hoorens (Antwerpen)

    Mooie en aandoenlijke tekst ,Gust.
    Courage!

  8. Luc De Wandel schreef:

    Luc De Wandel (Lissewege)

    Mooi, maar triestig.
    Zoals sommige muziek, en films.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

De boeken van Gust Verwerft

Al loopt de Waarheid nog zo snel, de Onzuiverheden in de media achterhalen haar wel

"Tempus omnia revelat"
"De tijd onthult alles"