Het leven zoals het is

Corona Corner (7) – Gekraakte takken groeien nooit meer recht

7 september 2020  

Het is alsof het tijdens deze eerste dagen van september pas ten volle doordringt wat het fenomeen corona heeft aangericht.

Gekraakte takken groeien nooit meer recht.



Tour de France en toch geen Tour de France-gevoel.
De Tour, dat is vakantie,
dat is het tijd-genoeg-hebben,
dat is de hitte,
dat is vanuit de zetel naar kastelen en hoge bergen kijken
en naar gevallen renners
die vanzelf opstaan
of weggedragen worden.

Het is de Tour of het is niets.
Er viel die weken meestal niets anders te beleven.

Nu is er corona-Tour tijdens de werkdagen
en schooldagen
en thuis al met de chauffage aan.



Als de rook om de hoofden is verdwenen

Het is alsof het tijdens deze eerste dagen van september pas ten volle doordringt wat het fenomeen van deze Chinese corona heeft aangericht.


Het plotse waarmee gewone dingen werden afgebroken
en het besef dat het nooit meer terugkeert.

Ja,
ik wéét dat er voor alles een tijd is,
maar wat er was had nog wel een tijdje mogen duren.

Dit jaar
en vooral deze zomer,
het moest iets speciaals worden,
voor het eerst.
Met die gedachte loop ik al jaren rond.

2020 stond in mijn agenda als het jaar van de lange wandelingen en fietstochten,
het lezen of snuffelen in honderden boeken,
het herschikken van meubelen, tijd en ruimte,
de al zo lang beloofde dagreizen met de trein,
familiebezoeken die al te vaak werden uitgesteld,
het afvinken van telefoongesprekken waarvoor nooit tijd was,
het zorgeloos ondergaan van de mooiste muziek,
een voorraad van jaren.



Niets blijft

2020 moest de intro van een lange afscheidsronde worden,
want het kan niet blijven duren,
ik besef dat al lang.


Schrijven zou en zal blijven,
méér moet dat voor mij niet zijn,
zo lang de warmte van de kleinkinderen op mij afstraalt.

En dan, plots, begin maart.
De waanzin rond corona breekt los,
met de ene paniekerige reactie na de andere.

Te beginnen met het stopzetten van projecten rond onze boeken.
Mensen mogen elkaar maandenlang niet zien,
niet aanraken
en moeten zo vaak en zo ver mogelijk uit elkaars buurt blijven.

Alle spontane reacties moeten bedwongen worden,
onder dwang van zware boetes.

Familiebanden worden verscheurd.
De oudsten onder ons opgeofferd en sterven een vreselijke dood.
De kleinkinderen worden hierdoor getraumatiseerd.

Horeca dicht,
winkels zogoed als dicht,
kunst en cultuur te mijden,
sport geblokkeerd.
Gezichten moeten bedekt blijven.
Mensen levenslang opgesloten in bubbels.
Geen begrafenissen, geen huwelijken.
Miljoenen jongeren met virtueel huisarrest.

Al wat menselijk en wenselijk is wordt ons brutaal afgenomen,
gedekt door geforceerde wetten
waarover men later schande zal spreken.

De angst regeert nu en nog jaren
als het van experts
en de lafheid van politici en redacties afhangt.



Daar is hij, de Nieuwe Mens

We beleven nu het ontstaan van de nieuwe mens,
geboetseerd door onzichtbare machthebbers met slechte bedoelingen.


Een nieuwe mens,
met gevoelens diepgevroren door het gebrek aan huidwarmte,
de mens op anderhalve meter,
de mens achter plexiglas,
de mens zonder knuffel,
de mens zonder mond en zonder neus,
de mens die geen handen meer mag schudden,
de mens die niet meer omhelzen,
de mens die niet meer naar buiten mag wanneer hij wil,
de mens murw geslagen door onvrije media,
de mens die andere mensen schuwt,
de mens in de wurggreep van smetvrees,
de mens aan wie haastige wetten en regels verbieden nog een gewone mens te zijn,
de mens die vandaag beseft hoe machteloos hij geworden is,
de krijgsgevangen mens.



Een mirakel, misschien

Ik had van dit 2020 veel verwacht,
maar zeker niet dat.

Zeker niet aan een leven dat elke dag meer onleefbaar wordt.
Omdat de mens een kuddedier is,
niet gemaakt om lang alleen te leven.

De nieuwe mens zal niet lang overleven.
Want zonder gelukshormonen sterf je zuur en vroeg.

Ik zie geen weg terug.
Gekraakte takken groeien nooit meer recht.

Het is wachten op mirakels.
En die bestaan, wordt gezegd.



Gust Verwerft
Zaterdag 4 september 2020




Meer info


8 reacties

  1. Nadine Elen schreef:

    Nadine Elen reageert:

    Mooi en ontroerend.

  2. An Tesseur schreef:

    An Tesseur (Nijlen)

    Jouw Corona-stukje is aangrijpend.
    Ik wist niet dat 2020 zo’n cruciaal jaar voor jou moest worden.

  3. Ann Ghysels schreef:

    Ann Ghysels (Oudenaarde)

    Zo prachtig verwoord.
    En toch zo triest.

  4. Isabelle Buurman schreef:

    Isabelle Buurman reageert:

    Zo mooi onder woorden gebracht.
    Triest ook wel.
    En ja, mirakels bestaan.
    Voor zover we die zelf creëren.

  5. Nadine Van Battel schreef:

    Nadine Van Battel (Mechelen)

    WOW, wat is dat mooi!
    Ben er na het lezen stil van geworden.
    En het is de waarheid.

    Wat een mooie staaltje schrijfkunst.
    Kan enkel als je al hebt geleefd
    en als je andere betere tijden hebt gekend.

    Een jonge journalist kan zoiets niet verwoorden,
    simpel omdat hij niet beter meer weet.

  6. Carla Christiaens schreef:

    Poëtische harde realiteit.
    Goh je weet het zo mooi neer te pennen, al is de leegte zo voelbaar.
    Mijn huidhonger is er nog steeds.
    Maar langzaam verglijd ik in het nieuwe normaal
    als op automatische piloot gedreven.

    Als de dagen op elkaar gelijken, dan vergeet je soms welke dag het is
    Voor mensen zoals ik die in deze tijd soms al te emotioneel zijn
    komt de afgrond gevaarlijk dichterbij.
    Gelukkig heb ik nog vrienden die hun licht over me werpen,
    waardoor ik iets positiefs zie in deze geautomatiseerde wereld.

  7. Nadine Elen schreef:

    Nadine Elen (Gent) reageert:

    Pakkend mooi beschreven, striemende realiteit.
    Heb er ook geen goed oog in.
    Ja, beneemt je de zin om nog verder te leven.

    Welke politicus gaat de lef hebben om te zeggen “gooi die mondvodden weg”,
    ga naar een museum of event zonder 1001 maatregelen,
    slots reserveren, enz?

    Ik ga nergens meer naartoe,
    enkel hoognodige boodschappen
    want ik kan het niet aan overal gemaskerde zombies te zien.

    Heb een expo in Luxemburg, binnnen 2 weken.
    Als ik al de maatregelen lees,
    en 3 dagen gemaskerd,
    “appliquer les gestes barriere” (geen flauw idee wat dat is),
    het beneemt je alle plezier dat je eraan zou kunnen beleven.

  8. Francine Slootmans schreef:

    Francine Slootmans (Kasterlee)

    Ik wil geen deel uitmaken van die “nieuwe mens” of dat “nieuwe normaal”.
    En ik ga me zeker niet meer laten zeggen wat mag of niet mag.
    Er blijft ons niet veel over wat nog mag.
    Eigenlijk niets meer.

    Mijn leven.
    Ik leef het naar eigen goeddunken.
    Met knuffels en zoentjes van mijn kids en kleinkinderen.

    Mijn bubbel is er geen.
    Omdat ik er gewoonweg geen heb.

    Ik doe gewoon normaal.
    Dat is al gek genoeg, zeggen ze wel eens..

    😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

De boeken van Gust Verwerft

Al loopt de Waarheid nog zo snel, de Onzuiverheden in de media achterhalen haar wel

"Tempus omnia revelat"
"De tijd onthult alles"