Happy Hour, Het leven zoals het is, Vandaag

Bij de dood van Tuur Verheyen – Dingen die je niet kan verwerken

5 maart 2019  



Anne Verheyen (Wilrijk)
over de dood van haar vader

Het noodlot slaat toe

41 dagen stress.

Mijn pa (1927) komt ten val!
Vitaal komt hij in een neerwaartse spiraal.

Hij is gedoemd om in het bed te leven.

Maar wat véél erger is, is de ervaring dat we (mijn zussen en ik) mijn pa moeten toevertrouwen aan een woonzorgcentrum,
na jaren van echte opvolging en fijn contact.


Na veertien dagen kliniek wordt hij ontslagen
en in hoog tempo hebben we een plaats gevonden in een home.

Maar dan na alle regelingen
en doornamen van wat er allemaal per dag moet betaald worden
en veel administratie,
denk ik “het komt hier goed!”.

Eén ding vergat men mij te vertellen,
dat men worstelt met een groot gebrek aan personeel.

’s Middags aan tafel
(we proberen er zo veel mogelijk te zijn
en op alle mogelijke tijdstippen van de dag),
kom ik in gesprek met een bewoner.

Die zegt
“Het is niet omdat de schoteltjes blinken, dat de verzorging uitblinkt”.

Mijn pa was steeds een fier en verzorgd man,
maar zijn fierheid werd hem snel ontnomen.

Uit respect naar mijn vader toe wil ik zelfs niet in detail gaan.

Maar hij vertelde ons hoe het er aan toe ging.
Veel fantasie moet je niet hebben als mensen aan hun bed gekluisterd zijn
en dan naar toilet moeten.

Zijn fiere outfit veranderde zelfs tot ondergoed en dan nog…

Men maakt in de home wel reclame
“Nodig je vrienden uit en wij staan klaar met een verwenkoffie”,
maar als je naar een eenvoudige banaan vraagt,
“…néén,
want dat hadden we niet besproken bij de opname.”

Een duur hotel,
maar de bananen voor pa moesten we zelf voorzien.

We gaan op controle naar de kliniek
om de toestand van pa en zijn wonde te laten controleren.

Die wonde was ontstaan door onkundige verzorging in het rusthuis!

Met vuile kleren,
geen kousen
en geen jas
willen ze mijn pa meegeven.

De dokters en verpleging in het ziekenhuis zijn boos
over hetgeen ze te zien krijgen.

Na het weekend,
moeten we terug naar ziekenhuis voor professionele hulp.

Ik ontmoet mijn pa,
hij zegt
“ik ben blij dat je me komt halen, dank je”.


Is dit 2019?
Men wil naar Mars…


Reageren kan ook rechtstreeks naar Anne Verheyen


Lees ook
Bij het heengaan van Tuur Verheyen



2 reacties

  1. Pascale De Block schreef:

    Pascale De Block reageert:

    Ik krijg er tranen van in mijn ogen bij het lezen van dit onrecht 😢😢😢.
    Zo een dingen zouden niet mogen zijn…
    Veel sterkte

  2. Carla schreef:

    Reactie van Carla Christiaens uit Retie

    Hoe intriest.
    De laatste waardigheid ontnomen ..
    Waar is het menswaardige in de herfst van uw leven?

    Mijn oprechte medeleven aan zijn familie

    Ik hoop dat ze Tuur Verheyen in al zijn fierheid zullen herinneren.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

De boeken van Gust Verwerft

Al loopt de Waarheid nog zo snel, de Onzuiverheden in de media achterhalen haar wel

"Tempus omnia revelat"
"De tijd onthult alles"