Hugo Lamon, Justitie, Justitie1

Advocaat-filosoof Hugo Lamon vindt dat sportjournalisten zich niet hoeven te bemoeien met justitie.

17 november 2018  

Advocaat Hugo Lamon is weliswaar van Hasselt maar hij heeft vaak gelijk.
Nee, hij heeft altijd gelijk.

Wij hebben hem alvast (nog) niet kunnen betrappen op niet-gelijk-hebben.
Behalve misschien dat hij Hof van Assisen en volksjury geen goed hart toedraagt,
maar dat is hem ondertussen vergeven.

Het Grondwettelijk Hof trok weer recht wat krom was.

Ditmaal geeft Hugo Lamon de rechters van het Hof van Beroep in Antwerpen Groot Gelijk
met hun beslissing
de Tongerse onderzoeksrechter Joris Raskin
niet verder het onderzoek te laten leiden in het zogeheten voetbalschandaal,
nu alom gekend.

En hij heeft nog méér gelijk wanneer hij
in het vakblad Jubel.be
argumenteert dat sportjournalisten
zich bij sport moeten houden
en geen kritiek moeten leveren op justitie,
want dat is hun vakgebied niet.

Zeker niet op een openbare omroep als de VRT.

Slimme Hugo Lamon noemt in zijn betoog geen namen.
Maar wie thuis een tv heeft,
weet dat hij het heeft over een getormenteerde Peter Vandenbempt (Sporza),
de absolute numero uno onder de voetbaljournalisten.
Toch zeker na de dood van Jan Wauters.


De kern van de zaak

We lezen Hugo Lamon in in het juristenblad Jubel van donderdag 15 november 2019

De beslissing van het hof van beroep te Antwerpen
om in de “voetbalaffaire”
in te gaan op het verzoek om de onderzoeksrechter te wraken
omwille van een mogelijke schijn van partijdigheid
gaf aanleiding tot allerhande commentaren.

Een sportjournalist van de VRT
(tot nader order nog altijd de met publieke middelen gefinancierde openbare omroep)
bestond het te zeggen dat de advocaten
(let op de veralgemening)
er enkel op uit zijn om
met allerhande procedures
de aandacht te willen afleiden van de kern van de zaak.

Volgens die journalist is dat:
“wat is er met ons voetbal gebeurd?”.

Een rechtszaak heeft echter tot doel tot een juridische waarheid te komen,
die
in het beste geval
samenvalt met wat er ook écht is gebeurd.

Cruciaal daarbij is dat het onderzoek eerlijk verloopt,
door onpartijdige en onafhankelijke rechters.

Het zijn,
ironie van het lot,
dezelfde kwaliteiten die van een goede scheidsrechter worden gevraagd.

De vraag of er sprake is van een schijn van partijdigheid van een magistraat
moet niet door journalisten worden beantwoord
en ook niet door de publieke opinie.

De wet voorziet wie daarover
– als enige –
moet oordelen.

In dit geval het hof van beroep te Antwerpen,
die dit ook heeft gedaan
op grond van de concrete elementen uit het dossier.

Het kan zijn dat het Openbaar Ministerie nog cassatieberoep instelt,
wat dan zou betekenen dat het Hof van Cassatie
de wettelijkheid van de eerdere beslissing van het hof van beroep moet onderzoeken.

Het hof van beroep heeft geoordeeld en die beslissing is wat ze is.

Natuurlijk is het indienen van een wrakingsverzoek tegen een rechter geen sympathiek initiatief.
Maar advocaten moeten niet behagen,
ze moeten opkomen voor de rechtmatige belangen van hun cliënt.

Bovendien werd het wrakingsverzoek gegrond verklaard,
wat uitsluit dat het een tergend karakter had.

Er valt de advocaat en zijn cliënt dan ook niets te verwijten.

Die laatste heeft recht op een eerlijke behandeling
door een rechter waarover geen zweem van schijn van partijdigheid mag bestaan,
ook niet bij de publieke opinie.

De Romeinen wisten het al:
dura lex, sed lex.

De procedures zijn er om de verdachten in bescherming te nemen,
zeker wanneer ze van hun vrijheid zijn beroofd
en zolang ze niet zijn veroordeeld, ook nog altijd onschuldig zijn.

Het toont ook aan dat de magistratuur bijzonder streng is voor zichzelf
en daarom dus ook een collega van het onderzoek haalt,
wat de kwaliteit van onze democratie enkel maar ten goede komt.

De sportjournalist van de VRT,
die er overigens prat op ging geen jurist te zijn,
zag echter de kans schoon om nu even de ganse advocatuur weg te zetten
als lui die niets liever doen dan iedereen in diskrediet te brengen.

“Ik ben toch blij dat ik die job zelf niet uitoefen”
voegde hij er nog aan toe.

Dat is een waardeoordeel dat niet echt strookt met de objectiviteitsplicht van de openbare omroep.

Een journalist kan specialist zijn in sportverslaggeving
en daarbij een oordeel vellen over de kwaliteit van de voetbalscheidsrechter
en ook doordachte tactische overwegingen maken bij de spelposities.

Maar recht is geen voetbal
en bij justitie gelden andere spelregels dan in de sport.

Of eigenlijk toch weer niet:
ook in de sport zijn er allerhande spelregels
die op voorhand vastliggen
en moeten worden nageleefd.

We passen toch ook de buitenspelregel niet aan als er
toevallig om die reden
een doelpunt van de Rode Duivels wordt afgekeurd?

Bij de sportverslaggeving is de journalist een bevoorrechte toeschouwer,
omdat hij de sportregels kent
en ook iets over de kwaliteit van het spel zelf kan zeggen.

In een rechtszaak gelden ook regels
en waarom zouden die daar niet moeten worden gevolgd?

En is het niet beter dat de sportspecialisten
over die rechtsregels hun mond houden
wanneer ze die niet kennen,
of moeten ze toch niet minstens eens de vraag stellen naar het maatschappelijk nut van die regels?

Misschien dat dan duidelijk zou zijn waarom het de plicht is van de advocaten
die regels te kennen
en door iedereen te laten toepassen.

Advocaten staan niet aan de zijlijn in een commentaarhokje.

Ze staan burgers bij
die in een rechtsstaat
recht hebben op een eerlijk proces.

Daarvoor bestaan regels,
die niet altijd sympathiek zijn.

Maar op dat vlak verschillen die niet van de spelregels in de sport.

Indien er vermoedens zijn dat het er in de sportwereld oneerlijk aan toe gaat,
moet dat onderzoek boven alle verdenking staan,
waarbij zelfs de schijn meetelt.




Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

De boeken van Gust Verwerft

Al loopt de Waarheid nog zo snel, de Onzuiverheden in de media achterhalen haar wel

"Tempus omnia revelat"
"De tijd onthult alles"