Om deze redenen

*** Twintig jaar, een doodslagtarief. Niet dertig jaar, zoals meestal gevraagd in een moorddossier. Niet levenslang, zoals het in andere dossiers soms klinkt. De acht vrouwen en vier mannen van de Tongerse volksjury hebben Kurt Brunenberg veroordeeld voor de moord op zijn ex-partner Sabine Hoeben. *** De feiten waren gruwelijk. De straf werd lager dan de vordering. *** Om deze redenen. ***

• • De 42-jarige Kurt Brunenberg uit Kinrooi is woensdag door het hof van assisen in Tongeren veroordeeld tot een celstraf van twintig jaar voor de moord op zijn ex-partner Sabine Hoeben.
  • Hij bracht haar op dinsdag 24 september 2024 met veertien messteken om het leven in haar woning in de Kinrooise wijk Zielderveld. Sabine had een nieuwe vriend en had Brunenberg definitief afgewezen. Dat kon hij niet verkroppen.
  • De volksjury had ongeveer drieënhalf uur beraad nodig om tot de straf te komen. Die straf ligt beduidend lager dan de dertig jaar cel die door de openbare aanklager was gevorderd.
  • De voorbedachtheid werd door het hof zwaar aangerekend. Enkele dagen voor de feiten had Brunenberg op het internet gezocht naar “straf moord met voorbedachten rade” en “fatale messteken”. Via Google Street View maakte hij een virtuele wandeling naar de woning van Sabine en naar de omliggende straten. Om te zoeken hoe hij b!j haar ongezien naar binnen kon.
  • Op de dag van de feiten passeerde hij zes keer aan haar woning. Daarna wachtte hij op het dorpsplein van Kinrooi tot Sabine van haar werk naar huis terugkeerde. Toen zij haar woning wilde binnengaan, sloeg hij toe.
  • Brunenberg gebruikte een vleesmes van ongeveer dertig centimeter. Hij stak Sabine veertien keer in rug, romp en buik. Daarbij werden onder meer hart, longen en buikorganen geraakt. De verwondingen werden haar snel fataal.
  • Voorzitter Kristof Swennen verwoordde het bij de voorlezing van het arrest scherp: “Hij heeft op doortrapte wijze een toegang tot haar woning verschaft om haar op gruwelijke wijze te vermoorden. Hij voorkwam dat ze kon vluchten. Brunenberg heeft haar geen kans op verweer gegeven.”
  • Toch zag de volksjury ook verzachtende omstandigheden. Brunenberg had een blanco strafblad, had zich lange tijd probleemloos in de maatschappij gedragen, onderhield een goede band met zijn familie en gedroeg zich onbesproken in de gevangenis. Vanuit de gevangenis is hij ook al gestart met therapeutische begeleiding.
  • Het arrest werd daardoor geen eenvoudige optelsom van messteken, voorbedachtheid en menselijk verlies. De volksjury koos niet voor de maximumlogica van de vordering, maar voor een straf waarin plaats werd gelaten voor een latere terugkeer naar de samenleving. Twintig jaar dus. Niet minder zwaar voor wie moet zitten, maar oneindig lichter dan wat Sabine nooit meer zal krijgen.
  • Voorzitter Swennen richtte zich op het einde rechtstreeks tot de veroordeelde: “U zal nog kansen krijgen, maar die gaat Sabine, de vrouw van wie u gehouden heeft, niet meer krijgen. Sabine was een vrouw die opnieuw wilde beginnen, maar ze geraakte niet uit het vizier van een man die haar niet wilde loslaten.”
  • De voorzitter spoorde Brunenberg aan om zijn straf te aanvaarden en de jaren in de gevangenis te gebruiken om tot inzicht te komen. “Na het uitzitten van uw straf kan u als beter mens uit de gevangenis komen. Ik kan u alleen maar aansporen tot moed en tot het aanvaarden van uw straf.”

• De voorzitter had ook lovende woorden voor Yana, de vijftienjarige dochter van Sabine, die zich tijdens het proces bijzonder dapper had gedragen. In deze zaak was zij niet alleen getuige van een familiedrama, maar ook het levende bewijs van wat na een moord achterblijft.