Een mens schrijft nogal wat op in zijn leven en af en toe komen die belevenissen, gevoelens en impressies terecht in een boek en dat boek wordt dan gelezen door andere mensen die de belevenissen, gevoelens en impressies op hun manier verwerken.

Wij hebben zelf ook boeken geschreven. 
Over dingen die écht zijn gebeurd. 

Nee, geen thrillers, geen misdaadliteratuur.

Maar wel zelf-meegemaakte processen.

En al wat eraan vooraf ging en wat er daarna gebeurde. 
Non-fictie, zo heet dat in het boekenjargon. 

Wat wij schrijven is waar of hebben we minstens als waarheid aangevoeld. 

Thrillers?

Dat is iets anders. 
Dat is grootmeesterlijke fantasie.

Fantasie waarin de lezer vanaf het begin in twijfel wordt gelaten om pas op de laatste pagina de oplossing te lezen. 

Dat is ons genre niet. 
We houden te veel van de mensen en van de waarheid.