Memories

58 – Vagina Eva Daeleman en het schot van Alphonse Helfen

20 september 2018  

Eva Daeleman heeft niets te maken met het Hof van Assisen, niet als beschuldigde, niet als slachtoffer, niet als advocaat en niet als magistraat.

En toch wil ik er iets over zeggen om zo te belanden bij het fameus proces Alphonse Helfen voor het Hof van Assisen Brugge, zowat 30 jaar geleden.

We hebben het over de kwaal van de obligate overdrijvingen,
het opblazen van details of onnozelheden.

Vaak gebeurt dit opzettelijk,
om kijker of lezer te lokken en te laten muisklikken,
ten bate van de leescijfers.

Zie er gerust de kwalijke hand in van de promotiediensten,
niet van de reporters in het veld.


Vandaag alweer zoiets in de zaak Eva Daeleman
en haar uitleg over de eindeloze vele masturbaties die ze zichzelf jarenlang gunde, hoe en waarom.

Zelfbevlekking als zelfverrijking en zelfverheerlijking.



Er is enige moed toe nodig om dat in een boek te zetten
en te komen herhalen in de praatprogramma’s op tv.

Eva Daeleman is een vrouw de ik verder van haar noch pluim ken,
maar is als tv-figuur in Vlaanderen alom gekend.
Zo wordt mij gezegd.


Het kan niet meer mislopen

Enfin, deze mooie en sterke dame heeft nu een boek waarover in de media opvallend veel reclame wordt gemaakt.

Niemand heeft het boek “Het kan” alsnog gelezen
maar het staat vast dat het de topper van de boekenbeurs 2018 wordt.

Zelf klinkt ze er niet gelukkig over dat in haar boek van 222 pagina’s alleen die twee pagina’s over de problematiek van haar orgasmes grotesk worden opgevoerd en niet de andere fijne dingen in het boek.

Zo gaat, Eva.
En het zal nooit meer anders worden.

En het is altijd zo geweest.


“Man wird nie betrogen. Man betrügt sich selbst.”


Het is altijd zo geweest
Het zal altijd zo zijn

Altijd zo geweest?
Ja, dan denk ik terug aan de lente van 1987.

Toen in Brugge een nieuw proces van de eeuw werd opgevoerd
in de nieuwe zaal van het Hof van Assisen.

Het proces tegen Alphonse Helfen (1926),
Luxemburger en de grote baas van staalreus Sidmar.

De man stond terecht voor het doodschieten van Anne Bernheim (1943),
een ander lid van de directie en verondersteld zijn minnares te zijn.

Het verhaal van de ongelukkige kogel uit een pistool Smith & Wesson die,
alweer ongelukkig en ongewild,
precies op een ongelukkige plaats
fataal
in de borst van Anne Bernheim was terechtgekomen.

Plaats van de feiten: villa Fort Raepschot in Moerkerke-Damme
en dit op een regenachtige maandagavond in september 1984.

Openbaar aanklager Henri Heimans heeft drie jaar nodig gehad
om deze machtige man voor de volksjury in Brugge te brengen.

Hij kon daarbij rekenen op Piet Van Eeckhaut
als de advocaat van de dode Anne Bernheim.
Een loge-affaire.


Hoe het is afgelopen?
Dat lees je in ons boek “Alphonse Helfen en nu de waarheid”, uit 1987 en nog beschikbaar.

Tijdens deze periode slechts 9 euro.
Je betaalt dus alleen de omslag en de postzegels
Stuur ons een berichtje.


Schaamte en schande bestonden toen nog.
Schaamteloosheid ook.

Het is tijdens dat proces in 1987 dat de zucht naar sensatie even hard toesloeg als vandaag in de casus van de zelfbereide orgasmen van Eva Daeleman.


Aan het einde van de eerste procesweek was een journalist van het lokale weekblad De Eeclonaar naar de wekelijkse markt getrokken.

Bedoeling: marktkramer Alex Gheyle (47) uit Gullegem zo veel mogelijk laten zeggen.

Deze meneer was uitgeloot als voorzitter van de volksjury in het proces Helfen.
Alex Gheyle stond gekend als vriendelijk, zacht en hartelijk.
Toch zeker voor zijn klanten op de markt.


De journalist kon eventjes met hem spreken zoals iedereen op de drukke markt.


De marktkramer was voorzichtig.
Hij was fier op zijn status als voorzitter van de volksjury
en iedereen had hem in herkend in de gazetten en op tv.


Hij had de eed afgelegd en daarin beloofd dat hij met niemand over deze zaak zou spreken.
En hij had er ook niet over gesproken.


Integendeel,
hij had gezegd dat hij niks mocht zeggen
en niks wilde zeggen
en dat er ook niks te zeggen viel
en dat hij zijn plicht als jurylid heel ernstig nam
en dat hij geen gazetten las
en niet zo maar alles geloofde wat er in de zaal werd gezegd.


Niets in de mond,
niets in de zakken


Voor De Eeclonaar genoeg materiaal om er een straf verhaal rond te schrijven,
met grote titels en grote foto’s op pagina 1.


Het zogeheten interview kreeg uiteraard nadien de volle aandacht van de serieuze pers.

Enfin, assisenvoorzitter Jean-Paul De Graef zat er mee.
Het stond er allemaal zwart op wit afgedrukt.
En de foto’s en titels waren en er ook.

Stel je voor dat de advocaten het artikel naderhand zouden gebruiken om het proces nietig te doen verklaren.


Die ochtend een pijnlijke dialoog, in volle zaal.

-“Meneer, zijn er journalisten bij u geweest, aan uw kraam?”
-“Journalisten? Interview? Niet dat ik weet. Er werd aan de kraam iets gekocht en ik heb ja en nee gezegd.”


-“Kijk, meneer, dat artikel in De Eeclonaar, er staat niets verkeerds in.
Maar ik kan niet doen alsof ik het niet gezien heb.
De wet is duidelijk en legt mij verplichtingen op.
Het heeft te maken met een mogelijke schijn van partijdigheid en beïnvloeding van buitenuit.
Ge hebt geen doodzonde begaan
en eigenlijk is het niet erg,
maar de procedure verplicht mij u nu te vragen, de zaal te verlaten.
De eerste invaller zal uw plaats innemen.
Nogmaals, ik vind het spijtig
en niemand in de zaal verwijt u iets,
maar het is nu eenmaal zo.”


De juryvoorzitter probeerde nog iets te zeggen,
maar de emoties knepen zijn keel dicht.

Ik zie hem naar buiten gaan,
gebukt onder een ingebeelde schande.

Schande in 1987 is niet meer de schande van 2018


door Gust Verwerft

 

Woensdag/20 september 2018



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

De boeken van Gust Verwerft

Al loopt de Waarheid nog zo snel, de Onzuiverheden in de media achterhalen haar wel

"Tempus omnia revelat"
"De tijd onthult alles"