Oude Vlaamse Schrijvers

LIT 97 – Ivo Michiels (in 1958) – “Ik zag hoe haar mond stond te glimlachen in de dood”

19 juli 2018  


Ivo Michiels
Geboren als Henri Ceuppens
Mortsel 1923 – Le Barroux (Fr) 2012
1946: debuut met gedichtenbundel
1957: begint met experimenteel proza
1958: Arkprijs Vrije Woord
docent, recensent, scenarist
Film “Meeuwen sterven in de haven”
Thema in oeuvre: de menselijke onzekerheid
Schreef tot aan zijn dood


Klein stukje uit één van zijn verhalen
uit Journal Brut (1958)
Uitgave 1966
De Bezige Bij
Amsterdam

Hand in hand

Ik verplichtte de chauffeur stil te houden
tot het meisje weer rustiger was geworden
en
ik maakte de greep van mijn hand wat losser
die
met de schok
klemvast rond haar pols was geschoten.



Ik begon te praten langs mijn hand
en het meisje (17, gv) antwoordde langs haar hand.

“Dank u,”
fluisterde haar hand
en het was nauwelijks te verstaan.

Plotseling had ik lust om te zeggen
“ik houd van je”
en
misschien hadden mijn vingers dat ook gezegd
en
dan was er alleen nog het schudden van de camion dat pijn deed.

Tot ik merkte dat ze haar water had geloosd
en
dat haar jurk aan een zijde doordrenkt was.

Opnieuw liet ik de wagen stilhouden,
rukte
met één hand
mijn verplegersschort af
en
schoof die
slordig opgerold
onder haar dijen.

Terwijl de wagen verder reed
en
mijn rug weer leunde tegen het beschot
waarachter de chauffeur op de gaspedaal duwde,
had ik het gevoel dat ik nu
voor eeuwig
haar hand in de mijne zou hebben,
dat niemand nog mijn hand kon drukken of ik zou ook de hare voelen
en dat ik
over de altijddurende aanwezigheid van haar vingers heen
steeds aan de handen zou voelen wat ze zeiden
en
dat het een mooie taal was,
want dat ook handen konden huilen en liefhebben
en
dat er wellicht minder leugen was 
in de taal van de handen
dan in de taal van de mond.



Toen we in N. waren
werd zij het laatst uit de camion gehaald
en
op de binnenplaats neergezet
aan het eind van de rij.

Niets was hier te merken van de zwarte rook
en de lucht stond blauw
en
langsheen de muur
stonden rode geraniums in de zon
en 
de zon schoot door haar rode haren op de brancard.

Ze lag heel stil
en wit
en onze handen hadden al geruime tijd niets meer gezegd.

Ik knielde neer op de stenen van de binnenplaats
en
ik kuste haar hand
en plotseling glimlachte ze.

Ze deed een heldhaftige poging om zich op te richten
en
ook toen ze faalde
bleef ze rustig naar mij glimlachen.

Zonder erbij na te denken
liet ik haar hand los
en
ik klemde haar gezicht vast
in de schelp van mijn handpalmen.

Diep boog ik mij voorover
zodat onze lichamen elkaar raakten
en ik drukte mijn lippen op haar mond.

Toen ik daarop weer naar haar hand tastte,
wist ik dat ze dood was
en 
ik zag hoe haar mond stond te glimlachen in de dood.

,


Meer info


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

De boeken van Gust Verwerft

Al loopt de Waarheid nog zo snel, de Onzuiverheden in de media achterhalen haar wel

"Tempus omnia revelat"
"De tijd onthult alles"