Actua, Gebeitelde Woorden, Opinie

Ex-onderzoeksrechter Walter De Smedt: “Een straf, dat moet voelbaar zijn”

18 november 2017  

Het is al ver gekomen met onze justitie.
Straffen worden uitgesproken, maar ze worden toch niet uitgevoerd.

Ex-onderzoeksrechter en lid van Comité P en Comité I, Walter De Smedt, zou – met zijn geboortejaar – in een zetel, in het rustige Boechout, kunnen zitten en de boel bij justitie laten waaien.


Nee, dus en goddank.


Hij blijf hameren op mistoestanden en het foute beleid onder Koen Geens.


In zijn opiniestuk dat we vanmorgen in onze box vonden, heeft hij het over de rellen in Bruxelles/Brussel met de vraag: “Is er straffeloosheid?
En zo ja, hoe komt dat?”

“Op de eerste vraag kan iedere burger een antwoord geven: geweld op de tram, op de bus, in de klas, thuis en op straat.
Je kan daarover eindeloos palaveren, zoeken naar de onderliggende maatschappelijke problematiek en allerlei voorzorg-maatregelen bedenken.”

“Met palaveren los je het probleem niet op.”

“Er moet een krachtig signaal komen dat duidelijk maakt dat het zo niet meer kan.”
“Even krachtig als het signaal, moeten de maatregelen zijn om herhaling te beletten.”

“Jammeren over straffeloosheid of over de verantwoordelijkheid van politie of gerecht, lost het echte probleem niet op want de oorzaak zit niet bij de uitvoerders maar wel bij het strafrechtelijk beleid.”


Een werkstraf, was is dat?
Zullen we het bezigheidstherapie noemen?

Een straf is wat diegenen die ze moet ondergaan als een straf ervaart.

Zo is werken voor de modale Belg een normale dag dagelijkse activiteit.

Iemand uit het vorige beleid had evenwel het illumineus gedacht daar een straf van te maken.

Als signaal naar de werkloze jeugd kan dat tellen: werken als straf, werkstraffen.

Het mocht geen bedreiging worden voor wie er moet van leven.

Straten vegen of openbare gebouwen onderhouden, dat mocht niet.

Waarom niet?
Het is concurrentie voor de gesyndiceerden.

Noem het dan geen straf maar “bezigheidstherapie“.

Zorg er dan evenwel voor dat zij die er voor in aanmerking komen ook ” bezig” gehouden worden. Dat is niet het geval als je naar een voetbalstadion wordt gestuurd en je er met een cola in de zon op de “gradins” mag gaan zitten.

Een karikatuur?
Er zijn er die het anders en echt moeten doen.
Maar er zijn er te veel die er een niets aan overhouden.


 


De klucht van de enkelband

Geen werkstraf? Dan over naar de enkelband.

Het idee komt wellicht uit het brein van een lezer van stripverhalen.
De Dalton Brothers hebben vaak wat aan de enkel hangen maar met die bol aan het been kunnen zij niet thuis gaan zitten.

Daar zit het verschil.
Met een enkelband aan kun je alles wat je in een cel niet kan.
En alweer: er zijn er waarbij het signaal vanuit de enkel naar het hoofd gaat.
Die hebben het daardoor begrepen.
Maar er zijn er te veel die er om lachen.

Grote mensen bestraffen is in veel gelijk aan wat wij niet meer met onze kinderen doen.

Want ook voor hen denken wij dat vermanen, overreden en bereidwilligheid tonen meer succes heeft dan een straf opleggen.

Immers, straffen is voor niemand prettig.
Ook niet voor wie de straf oplegt.
Vooral  niet als je er nog wat wil van maken.

Straffen is immers niet genoeg.
Het vergt toezicht, uitleg en opvolging om er iets goeds van te maken: inspanning ook



Voor de rechtbank

Zowel de rechtbankvoorzitter als de procureur hebben gelijk wanneer zij antwoorden dat er getracht wordt met de middelen die er voor gegeven worden aan snelrecht te doen.

Wat zij er niet aan toevoegen is dat het maar schone schijn is.

Procureurs en rechters doen er goed aan niet verder te denken dan hun neus lang is.
Zij overdenken beter niet wat er nadien gebeurt met wat zij hebben vervolgd en beoordeeld.

Wat doet het beleid met de uitgesproken straffen?
Alles wat mogelijk is om het niet te moeten uitvoeren.



Uitspreken maar ook uitvoeren

Eén ding is zeker:
een straf is er geen indien ze niet wordt uitgevoerd.

Erger nog, een niet uitgevoerde straf heeft een averechts effect.
Het is er een geïnstitutionaliseerde ontkenning van.

Zij die regelmatig voor de rechtbank staan, weten het erg goed.

De veelplegers nemen het er bij als een verplicht toneel.
Van zodra de vertoning voorbij, lopen zij weer de straat op om verder te doen als voorheen.

Zelfs al geef je aan het strafgerecht alle middelen om doelmatig te zijn dan nog blijft het zonder effect als je het eindproduct, de veroordeling, als niet bestaande beschouwt.

De redenering dat er geen geld voor is om het anders te doen, dat is even gek.
Het geld dat je er nu in steekt is ook weggegooid.



Het volk heeft niet meer het laatste woord

Wie bepaalt wat het strafgerecht kan, mag en moet?

Dat is niet de opdracht van de procureurs en de rechters.

In een democratische rechtsstaat zou het de Natie, het Volk, moeten zijn dat er het laatste woord in heeft.

Maar wat het Volk wil is niet de eerste bekommernis van het huidig beleid.
Rechtspraak werd het Volk ontnomen.

Strafrechters zijn mensen zoals al de andere.
En die laten zich niet foppen door de nepstraffen die hen worden aangeboden.

Daarom wil het beleid de eerste rechter weg uit de strafprocedure.
De eerste rechter is  de onderzoeksrechter.
Hij beslist binnen de vierentwintig uur  over de onmiddellijke gevolgen van feiten zoals deze die nu aanleiding geven tot kritiek.

Aanhouding is wél een bestraffing.
Diegene die het moet ondergaan, voelt het zo aan.

Voor de georganiseerde veelplegers –  die steeds vaker de kop opsteken om van elke manifestatie een slagveld te maken – is de aanhouding verantwoord.

Waarom? :
Er is het gevaar op herhaling en de noodzaak om het onderzoek door de onmiddellijke identificatie van de daders nuttig te kunnen verder zetten.


Stage voor ministers

Onze justitieminister had onlangs een antwoord op de genuanceerde rechterlijke uitspraak in een zedendossier.
Hij stelde voor de rechters bijkomende opleiding te geven.

Ik heb een tegenvoorstel.
Zowel voor de minister als zijn collega’s in het huidig beleid.

Een stage van deze excellenties bij de politie en in de strafrechtbank zou hen deugd doen.

Ze zouden dan kunnen zien dat de werkelijkheid anders is dan wat hen in de ministeriële kabinetten en in het paleis van de Natie wordt voorgehouden.


 


Meer info


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

De boeken van Gust Verwerft

Al loopt de Waarheid nog zo snel, de Onzuiverheden in de media achterhalen haar wel

"Tempus omnia revelat"
"De tijd onthult alles"